آیا عوامل کلان اقتصادی موجب ترویج شهرنشینی می‌شوند؟ شواهدی از کشورهای بریکس

آیا عوامل کلان اقتصادی موجب ترویج شهرنشینی می‌شوند؟ شواهدی از کشورهای بریکس 
نویسنده: سبیاساچی تریپاتی  
مجله: آسیا-اقیانوسیه علوم منطقه‌ای  
جلد: ۵ (۲۰۲۱)  
تاریخ انتشار: ۱۷ نوامبر ۲۰۲۰  

این مطالعه به بررسی این موضوع می‌پردازد که آیا نیروهای کلان اقتصادی، محرک شهرنشینی در کشورهای بریکس — برزیل، روسیه، هند، چین و آفریقای جنوبی — هستند. با استفاده از داده‌های پویای پانل که دوره ۱۹۶۰ تا ۲۰۱۵ را در بازه‌های پنج‌ساله پوشش می‌دهد، این تحلیل ارزیابی می‌کند که چگونه شاخص‌های اقتصادی بر اندازه، رشد و تراکم جمعیت شهری تأثیر می‌گذارند. نتایج نشان می‌دهد که چندین متغیر کلان اقتصادی به‌طور معناداری به سطوح بالاتر شهرنشینی کمک می‌کنند.  

از جمله محرک‌های کلیدی می‌توان به سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی (FDI)، کل تولید ناخالص داخلی، باز بودن تجاری (صادرات و واردات)، حجم پول گسترده، تورم، اشتغال در صنعت و خدمات، جمعیت در سن کار (۶۴–۱۵ سال) و مصرف انرژی اشاره کرد. این عوامل منعکس‌کننده تغییرات ساختاری اقتصادی، گسترش صنعتی و جاذبه بازارهای کار شهری هستند که در نتیجه موجب تشویق حرکت جمعیت به سوی شهرها می‌شوند.  

دو متغیر — نرخ رشد تولید ناخالص داخلی و تشکیل سرمایه ناخالص — به‌طور خاص بر اندازه مطلق و رشد جمعیت شهری تأثیر می‌گذارند که نشان‌دهنده آن است که عملکرد اقتصادی قوی‌تر و سطوح سرمایه‌گذاری، موجب گسترش فیزیکی مناطق شهری می‌شود.  

این مطالعه به تفاوت‌های قابل‌توجه در تعریف «شهری» در کشورهای بریکس و همچنین در دسترس نبودن یکسان داده‌های تولید ناخالص داخلی شهری، به‌ویژه در هند اشاره می‌کند. به دلیل چنین محدودیت‌هایی، در این پژوهش از کل تولید ناخالص داخلی ملی به‌جای تولید ناخالص داخلی شهری استفاده شده است.  

در کل، یافته‌ها بر نیاز به همسو کردن راهبردهای کلان اقتصادی با سیاست شهری تأکید می‌کنند. برای به حداکثر رساندن منافع توسعه‌ای شهرنشینی، دولت‌های بریکس باید برنامه‌ریزی اقتصادی ملی، سیاست‌های جمعیتی و اولویت‌های سرمایه‌گذاری را با چارچوب‌های بلندمدت توسعه شهری تلفیق کنند.